Öfkem:
Daha fakirde oldun, daha zenginde. Daha çok sevildiğinde oldu, daha çok nefret edildiğinde. Daha büyük başarılarında oldu, efsanevi salaklıklarında.
Ne olursa olsun, hayatın kişi başına düşen mutluluğu ve hüznü bellidir. Kimse bir diğerinden daha fazla alamaz.
Zenginler, başarılılar sürekli sırıtır mı sanırsın? Fakirler, bitmişler sürekli ağlar mı sanırsın?
Ne birader bu hırs? Daha mutlu olmayacaksan, neden hep umut ediyorsun? Nasıl anlayamıyorsun, elde edebileceğinin bu kadar olduğunu?
Dur artık, bir dur. Bir bak sahip olduklarına. Sevin ulan bir kere, neleri başardım diye! Koy geçmişine paranın, kariyerin, cep telefonunun. Elmanın tadına bak lan bir kere! Tahtanın desenlerini incele.
Merak et ulan bu hayatı! Milletin ne yaptığına değil, gözüne bak bir kere. Aklını görmeye çalış, hissetiklerini hissetmeye çalış.
Anlat herkese, sürekli anlat. Doğruyu yanlışı boşver, iyiyi kötüyü anlat.
Kurtar ulan bu insanları, kurtar bu dünyayı.
Sorumluluğum:
İyi de, eve kim ekmek götürecek? Ne diyeceğim, doğmamış çocuğumu özel okula yazdıramayınca? Ben varım tüm dediklerine ama ailem haketmiyor mu bütün umutlarını elde etmeyi? Ben insanları kurtarırken, aileme kim bakacak?
Bu bir savaş. Kazanmak zorundayım. Kendim için birşey sağlamayacak kazanacağım zafer. Ama sorumlu olduklarım?
Lanlı lunlu da konuşma ayrıca, evli barklı adamım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder