Gölge

Pembe bir duvarın arkasındaki
Bir gölge oldum daima
Tüm gönüller bana doğru bakardı
Lakin hiçbiri görmezdi, farketmezdi bile
“Ama”nınki gibi manasız ve uzak gözlerle.

Bir gölgeydim hep, renkli birinin tıpkısı
Ama siyah, ama şekilsiz
Belki takip edendim, belki ucube
Görememek korkutucuydu, hislerini bilememek
Oysa ki zayıftım, güçsüzdüm bir bebek gibi.

İki boyutlu sandılar beni hep, bir duvarda ya da kaldırımda bittiğimi düşündüler
Ama gündüz görürlerdi beni sadece
Bilmezlerdi ben asıl geceleri yaşardım,
Halkım karanlıkla birlikte.

Ey renkli, akıllı insanlar
Sanır mısınız ki farklısınız;
O zaman gölgelerinize bakın,
Bakın ve anlayın farkınızın sizin için olduğunu
Ve gölgelerinizde öldüğünü bir kelebek gibi.

Dark